Zomaar eens mijn leven op z'n kop

Mensen rondom mij beginnen weer te bloggen en natuurlijk doe ik, meeloper die ik ben, daar naarstig aan mee. Kuddementaliteit for the win! Mijn vorige bericht dateert alweer van tien (!) maand geleden en boy! is er veel veranderd sindsdien! Nee, ik ben niet opeens mama geworden (want dat kan in tien maanden tijd nu ik er zo over nadenk) en ik ben ook niet naar de andere kant van de wereld verhuisd. Toch was het voor het semi-autistische kind in mij best een hele boterham. Zoals gezegd heb ik de afgelopen twee jaar les gegeven. Daar heb ik voor gestudeerd en best wel voor afgezien. Als je zoveel moeite doet voor een studie mag je er dus ook van uitgaan dat ik dat lesgeven best leuk vond. En dat was ook zo. In een ideale wereld waar elke afgestudeerde leerkracht meteen kan beginnen in de school van zijn dromen en les kan geven aan de leerlingen van zijn dromen, in zo'n wereld was ik waarschijnlijk eeuwig en altijd leerkracht geweest. Nu is de echte wereld iets minder rooskleurig (surprise surprise!). Eerlijk? De momenten dat ik graag voor de klas stond, waren maar op 1 hand te tellen. Nu heb ik tien vingers en had ik die graag ALLEMAAL omhoog zien gaan bij de vraag hoe vaak ik gelukkig was voor de klas. Natuurlijk heb je de collega's die ervoor zorgen dat je je erdoor slaat, maar geef toe, het tienuurtje en de middagpauze zijn nu niet meteen een goede drijfveer om naar je werk te gaan. Dus heb ik, na nachten en nachten wakker liggen ofc, besloten om te veranderen van job. Zomaar. Die 'zomaar' maakte dat ik alles in een ander perspectief kon zien. Ja, het is mogelijk om zonder grote voorbereiding te stoppen met iets te doen dat je ongelukkig maakt en ja, het is mogelijk om zomaar ineens een stap te zetten die je leven compleet verandert. Hoe heerlijk is dat? Gewoon TE heerlijk, Maaike. Dankjewel. Dus ja, ik ben veranderd van job en ja, ik ben tienduizendmiljoentriljoen keer gelukkiger. En dat door één kleine beslissing. Hoe eenvoudig kan een leven zijn?