Tienduizendmiljoenmiljard keer leuker

Uiteraard gaat het weer de slechte kant op. Na dagenlang thuiszitten en nietsdoen beslis ik eindelijk mij weer in het blogleven te storten en niet veel later moet ik me in het werkende leven storten waardoor mijn blogleven ineenstort (gebruik het werkwoord 'storten' maar es zoveel in een zin =p). Natuurlijk ben ik er niet rouwig om, om dat werk. Uiteindelijk is doelloos door het huis dwalen niet echt een ambitieuze bezigheid en er een carrière van maken lijkt mij niet sociaal aanvaardbaar.Of course, als de wekker onnatuurlijk vroeg afgaat, zou je me wel eens (lees: altijd) binnensmonds horen vloeken en ook het treinen was een bezigheid die ik niet echt miste, maar dat alles weegt niet op tegen de andere kant van le job, de centjes, de voldoening (cliché!) en het sociaal kantje. Want believe you me, ik hou van onze kat, maar veel respons krijg je daar toch niet echt van terug. Ook het optutten vind ik fijn. Thuis ben je niets met een jurkje en een paar hakjes, maar op je werk zijn alle tierlantijntjes WEL op hun plaats EN krijg je er af en toe nog een complimentje bovenop. Toegegeven, de eerste week heb ik nog mijn toevlucht genomen tot de basic jeans met dito trui (t was te vroeg in de ochtend om mij er druk om te maken!), nu doe ik toch al wat meer moeite, met vandaag een heerlijk gestreepte lichte trui van Hollister (ik ben fan! Niet van alles en ik hou er niet van dat mensen volledig in Hollister gekleed zijn (ZEKER niet in die vreselijke joggingbroeken), maar af en toe een accentje moet kunnen), een zwarte blazer (een must in elke kleerkast), een lichtblauwe strakke jeans (nu ik die nog MAG dragen, binnen een jaar of vier, vijf is de strakke-jeans-periode definitief voorbij voor mij *sad*) en een paar enkellaarsjes. Misschien niet de doorsnee outfit voor een leerkracht, maar ik wil me echt niet als dertigjarige kleden terwijl ik er nog maar 24 ben. Donderdag is het dan tijd voor iets volwassener, ik haal es een jurkje uit mn kast (waar een mens toch niet allemaal naar uitkijkt...). Het werk zelf valt ook enorm mee. Dit is nu de tweede school waar ik sta en ik zal eerlijk zijn, ik zag er enorm tegenop om er te beginnen. Het is een school met overwegend meisjesrichtingen (Sociaal-Technische Wetenschappen, Voeding-Verzorging, die dingen) en laat dat nu net de richtingen zijn waar ik in mijn vorige school best wel wat problemen mee heb gehad. De nacht voor 'mijn eerste schooldag' (die dus gevoelig later lag dan de 'echte' eerste schooldag) heb ik dan ook niet geslapen (of toch veeeeeeel te weinig). Zorgen om de klassen (t gaan allemaal ettertjes zijn!), zorgen om de collega's (t gaan allemaal bitches zijn!), zorgen om de klaslokalen (zal k die wel vinden?), zorgen om de school (zal k die wel vinden??)... het lijstje werd met de seconde langer die nacht. Uiteraard was dat allemaal niet nodig; natuurlijk waren de collega's supervriendelijk, natuurlijk vielen de klassen enorm goed mee en natuurlijk vond ik de weg naar school en lokalen. Een nacht wakker liggen voor niets dus? Zou ik niet durven zeggen, ik ben tot de conclusie gekomen dat hoe meer ik me zorgen maak, hoe meer alles goed komt, dus t is mss niet goed voor mn hart, maar het zorgen maken zal dus nog gebeuren. En nu zit ik dus te mijmeren over de pro's en con's van een job terwijl onze kat op mijn schoot ligt te balanceren (hij wast zijn staart met zijn hoofd naar beneden en zijn kont naar boven...) en dit is mijn conclusie, een job hebben is tienduizendmiljoenmiljard keer leuker dan een eeuwige vakantie van nutteloos nietsdoen.