A little something about my job

Net thuis van een half dagje werken. HET voordeel van een 27-urencontract? De soms wel heel erg korte dagjes. Morgen sta ik zelfs maar vier uur op de werkvloer. Gelukkig voor mij woon ik maar tien minuutjes fietsen van mijn werk, maar ik begrijp de mensen die niet zo blij zijn om maar voor zo'n korte dag af te komen. Sommige mensen zijn zes uur weg om vier uur te werken. Dan lijkt een lange dag inderdaad iets meer appealing. Zelf heb ik dus geen enkel probleem met die paar luttele uurtjes. Het geeft me echt een vakantiejobgevoel. Of zo, ja, niet het gevoel van 'echt' werk. En dat is misschien net de reden waarom ik mijn werk nog altijd zo fantastisch vind als op de eerste dag. Misschien zelfs nog fantastischer, want nu sukkel ik niet meer met rare computerprogramma's en een heel kleine productkennis. Natuurlijk durf ik nog niet te zeggen dat ik al alles ken, integendeel, maar ik ken en kan wel al veel. Als daar dan nog eens wat extra taakjes bijkomen, kan dat alleen maar betekenen dat mensen me vertrouwen en denken dat ik mijn werk goed doe. Iets wat in het onderwijs bijna niet voorkomt. Daar doet ieder zijn ding (en liefst nog een beetje minder dan wat van je verwacht wordt) en dan gaat iedereen naar huis. Ik moet mezelf soms echt dwingen naar huis te gaan of ik zou bezig blijven. Ik claim nu niet dat ik geen enkel minder dagje heb, maar laat het ons erop houden dat mijn mindere dagen enorm verminderd zijn sinds ik niet meer in het onderwijs sta. And that's a good thing. Want 'werken om te leven, niet leven om te werken' mag dan misschien een heel erg juist levensmotto zijn, het neemt nog altijd niet weg dat werk een groot deel van je leven uitmaakt en dus best belangrijk is in iemands bestaan. Ik ben dus heel blij dat ik nu al, na twee jaar in de werkwereld gestaan te hebben, een job heb gevonden die mij zo ligt en waar ik zeker en vast in wil groeien. En naar de commentaren van de collega's te horen lijkt dat best in mijn mogelijkheden te liggen =).

Food and colleagues

Feestdagen are the best. Zomaar een extra dagje thuis midden in de week, heerlijk toch? Zeker als je die dag vol plant met leuke dingen. Mijn plannen van de dag? Eens even met de collega's een degustatiemenuutje gaan eten op kosten van t werk. Geef toe, er zijn minder fijne manieren om een boyfriendloze dag door te komen, right? Zo leer je de collega's eens op een andere manier kennen. Natuurlijk zijn die op het werk niet compleet anders, maar iedereen is toch wel wat losser en dat is dus fijn. Komt daar nog es bovenop dat je iedereen eens zonder uniform ziet (en je dus zelf ook geen uniform moet dragen) en je weet meteen hoe gelukkig iedereen was vandaag. We zijn best een fijne groep collega's: een fijne mix van verschillende leeftijden, maar toch best wel een jong team. Iedereen kan met iedereen overweg en collega's zijn echt zeker de helft van het werkplezier. Als het niet klikt met de collega's, doe je je job meteen veel minder graag. Believe you me, ik heb het ondervonden. Dus ja, al bij al een zeer geslaagde dag en wat moet een mens meer hebben?

Zomaar eens mijn leven op z'n kop

Mensen rondom mij beginnen weer te bloggen en natuurlijk doe ik, meeloper die ik ben, daar naarstig aan mee. Kuddementaliteit for the win! Mijn vorige bericht dateert alweer van tien (!) maand geleden en boy! is er veel veranderd sindsdien! Nee, ik ben niet opeens mama geworden (want dat kan in tien maanden tijd nu ik er zo over nadenk) en ik ben ook niet naar de andere kant van de wereld verhuisd. Toch was het voor het semi-autistische kind in mij best een hele boterham. Zoals gezegd heb ik de afgelopen twee jaar les gegeven. Daar heb ik voor gestudeerd en best wel voor afgezien. Als je zoveel moeite doet voor een studie mag je er dus ook van uitgaan dat ik dat lesgeven best leuk vond. En dat was ook zo. In een ideale wereld waar elke afgestudeerde leerkracht meteen kan beginnen in de school van zijn dromen en les kan geven aan de leerlingen van zijn dromen, in zo'n wereld was ik waarschijnlijk eeuwig en altijd leerkracht geweest. Nu is de echte wereld iets minder rooskleurig (surprise surprise!). Eerlijk? De momenten dat ik graag voor de klas stond, waren maar op 1 hand te tellen. Nu heb ik tien vingers en had ik die graag ALLEMAAL omhoog zien gaan bij de vraag hoe vaak ik gelukkig was voor de klas. Natuurlijk heb je de collega's die ervoor zorgen dat je je erdoor slaat, maar geef toe, het tienuurtje en de middagpauze zijn nu niet meteen een goede drijfveer om naar je werk te gaan. Dus heb ik, na nachten en nachten wakker liggen ofc, besloten om te veranderen van job. Zomaar. Die 'zomaar' maakte dat ik alles in een ander perspectief kon zien. Ja, het is mogelijk om zonder grote voorbereiding te stoppen met iets te doen dat je ongelukkig maakt en ja, het is mogelijk om zomaar ineens een stap te zetten die je leven compleet verandert. Hoe heerlijk is dat? Gewoon TE heerlijk, Maaike. Dankjewel. Dus ja, ik ben veranderd van job en ja, ik ben tienduizendmiljoentriljoen keer gelukkiger. En dat door één kleine beslissing. Hoe eenvoudig kan een leven zijn?

Tienduizendmiljoenmiljard keer leuker

Uiteraard gaat het weer de slechte kant op. Na dagenlang thuiszitten en nietsdoen beslis ik eindelijk mij weer in het blogleven te storten en niet veel later moet ik me in het werkende leven storten waardoor mijn blogleven ineenstort (gebruik het werkwoord 'storten' maar es zoveel in een zin =p). Natuurlijk ben ik er niet rouwig om, om dat werk. Uiteindelijk is doelloos door het huis dwalen niet echt een ambitieuze bezigheid en er een carrière van maken lijkt mij niet sociaal aanvaardbaar.Of course, als de wekker onnatuurlijk vroeg afgaat, zou je me wel eens (lees: altijd) binnensmonds horen vloeken en ook het treinen was een bezigheid die ik niet echt miste, maar dat alles weegt niet op tegen de andere kant van le job, de centjes, de voldoening (cliché!) en het sociaal kantje. Want believe you me, ik hou van onze kat, maar veel respons krijg je daar toch niet echt van terug. Ook het optutten vind ik fijn. Thuis ben je niets met een jurkje en een paar hakjes, maar op je werk zijn alle tierlantijntjes WEL op hun plaats EN krijg je er af en toe nog een complimentje bovenop. Toegegeven, de eerste week heb ik nog mijn toevlucht genomen tot de basic jeans met dito trui (t was te vroeg in de ochtend om mij er druk om te maken!), nu doe ik toch al wat meer moeite, met vandaag een heerlijk gestreepte lichte trui van Hollister (ik ben fan! Niet van alles en ik hou er niet van dat mensen volledig in Hollister gekleed zijn (ZEKER niet in die vreselijke joggingbroeken), maar af en toe een accentje moet kunnen), een zwarte blazer (een must in elke kleerkast), een lichtblauwe strakke jeans (nu ik die nog MAG dragen, binnen een jaar of vier, vijf is de strakke-jeans-periode definitief voorbij voor mij *sad*) en een paar enkellaarsjes. Misschien niet de doorsnee outfit voor een leerkracht, maar ik wil me echt niet als dertigjarige kleden terwijl ik er nog maar 24 ben. Donderdag is het dan tijd voor iets volwassener, ik haal es een jurkje uit mn kast (waar een mens toch niet allemaal naar uitkijkt...). Het werk zelf valt ook enorm mee. Dit is nu de tweede school waar ik sta en ik zal eerlijk zijn, ik zag er enorm tegenop om er te beginnen. Het is een school met overwegend meisjesrichtingen (Sociaal-Technische Wetenschappen, Voeding-Verzorging, die dingen) en laat dat nu net de richtingen zijn waar ik in mijn vorige school best wel wat problemen mee heb gehad. De nacht voor 'mijn eerste schooldag' (die dus gevoelig later lag dan de 'echte' eerste schooldag) heb ik dan ook niet geslapen (of toch veeeeeeel te weinig). Zorgen om de klassen (t gaan allemaal ettertjes zijn!), zorgen om de collega's (t gaan allemaal bitches zijn!), zorgen om de klaslokalen (zal k die wel vinden?), zorgen om de school (zal k die wel vinden??)... het lijstje werd met de seconde langer die nacht. Uiteraard was dat allemaal niet nodig; natuurlijk waren de collega's supervriendelijk, natuurlijk vielen de klassen enorm goed mee en natuurlijk vond ik de weg naar school en lokalen. Een nacht wakker liggen voor niets dus? Zou ik niet durven zeggen, ik ben tot de conclusie gekomen dat hoe meer ik me zorgen maak, hoe meer alles goed komt, dus t is mss niet goed voor mn hart, maar het zorgen maken zal dus nog gebeuren. En nu zit ik dus te mijmeren over de pro's en con's van een job terwijl onze kat op mijn schoot ligt te balanceren (hij wast zijn staart met zijn hoofd naar beneden en zijn kont naar boven...) en dit is mijn conclusie, een job hebben is tienduizendmiljoenmiljard keer leuker dan een eeuwige vakantie van nutteloos nietsdoen.

Het geluk zit soms in de grote dingen.

Uiteraard is het niet enkel en alleen poepoegeur en regenwolken (heb je m?) in mijn leven. Neem nu bijvoorbeeld euh... nu: ik zit te schrijven (wat ik graag doe gezien het feit dat ik een blog begonnen ben), er zit een fantastisch coole kat naast mij te slapen (yes, cats can be cool, ours is!), pizzadeeg ligt te rijzen in een kom om straks platgewalst te worden door een geïmproviseerde deegrol (ik twijfel nog tussen een fles wijn en een fles limonade...) en op de achtergrond speelt de fantastische superdupergoede nieuwe cd van Mumford & Sons (aanrader, mensen!). En de dag zelf was ook niet mis, een dagje shoppen met een vriendin (buit: een jeugdboek (my weakness), naalden voor mn naaimachine (hopelijk een weakness in wording, anders is het hele machien wel weggesmeten geld) en een weekendkrant (kon elke dag maar een weekendkrant voortbrengen...)). Het zonnetje scheen, de winkels hadden fantastisch leuke spulletjes en het geklets bleef maar komen, wat moet een mens meer hebben? Een job, hoor ik je denken? Well, dear reader, that has been taken care of! Ha! Drie dagen geleden zat ik nog te zeuren gelijk een klein kind en opeens krijg ik DE job van mijn dromen zomaar in de schoot geworpen! Vier kandidaten en meteen na mn gesprek wist ik al dat ik het kreeg! Ik! Ofwel ging het gesprek super, ofwel zogen de anderen (we gaan er uiteraard van uit dat ik fantastisch was, right?). Of hoe het geluk soms in de grote dingen zit.

Een lui(niet-zo)lekker leventje

Besluiteloosheid. Het is alsof ik me erin wentel en me afscherm van alles in de wereld, de leuke dingen, de niet-zo-leuke dingen, de misschien-leuke dingen... Als werkzoekende leerkracht is het leven lang niet zo mooi als mensen het voorstellen. Natuurlijk mag je, als je dat wil, een gat in de dag slapen en een gat in de nacht wakker zijn, god, als je zou willen, kan je je volledig ritme naar de zooi helpen en niemand die er iets op zou zeggen. En ja, je kan dagen aan een stuk gaan shoppen, voor de tv hangen, het internet onveilig maken, je met je hobby's bezighouden, kortom, je doet gewoon waar je zin in hebt. Zalig toch? Nee. Het. is. vreselijk. Je speurt de VDAB-site af of je leven ervan af hangt (wat in mijn geval zo is, want zo leven vind ik geen leven), je hebt duizend projectjes waar je je aan kan zetten, maar wat heeft het van nut? Morgen kan ik werk hebben en dan sta ik daar met een pas begonnen project dat nooit of te nimmer nog afraakt. Dus doe je niets. En geloof mij, van niets doen wordt een mens ongelukkig. Ik HEB al mijn twee maanden vakantie gehad, you know. Ik hoefde er echt niet nog es een extra maand bij. Of, god nee!, twee maand, laat staan drie maand (just shoot me now). Er is toch ander werk? hoor ik je vragen. Dat is er. But let's face it, heb ik drie jaar mijn kont afgewerkt (jeez, in t Engels klinkt die uitdrukking wel leuker, right?) in de meest afschuwelijke hogeschool van West-Vlaanderen om dan kleren te plooien of rekken aan te vullen (with all due respect voor de mensen die dit werk doen ofc!)? Want let's face it, daar zou ik uiteindelijk belanden, want voor alle andere deftige jobs heb je een deftig , corresponding, diploma nodig. Dus zit ik thuis, mij bezig te houden tot the boyfriend thuiskomt, zoals het een goede huisvrouw betaamt, alleen dan zonder de kinderen die nodig zijn om jezelf als huisvrouw te zien. Niet het meest vrolijke postje I have to admit, maar goed, zo ziet mijn leven er momenteel uit en ik haat het. Niet elk aspect ofc; het is heerlijk om het huis lekker netjes te hebben, heerlijk te koken (bijna) elke avond en samen vrij te hebben met the boyfriend midden in de week (DE lichtpuntjes in mn bestaan momenteel), maar drie vierde van de tijd zuigt t dus. Love Maaike

De eerste op de derde

Mijn derde... zo standvastig ben ik dat ik er al drie heb gehad. Het is zelfs niet eens zeker dat er geen vierde komt, maar laat ons toch hopen dat 'derde keer, goede keer' onze nieuwe vuistregel wordt. Een nieuwe blog dus! Welkom! Niet dat ik zeker weet dat je er bent of zo, maar goed, zelfs al is er niemand, ik heb deze blog eigenlijk enkel en alleen opgestart uit puur egoïstische beweegredenen; om mezelf te entertainen. Ik hou ervan een blog te lezen, maar ik heb ontdekt dat een blog schrijven NOG leuker is. Wie houdt er nu niet van zichzelf even als middelpunt van het universum te zien? Ik dus wel, vandaar dus een blog over... mezelf. Uiteraard zal ik niet ALLEEN over mezelf schrijven, dat zou haast betekenen dat ik alleen op de wereld ben en dat is niet het geval. Gelukkig! Momenteel heb ik niet echt zin in een volledige voorstelling van yours truly (te lang, te saai, te deprimerend op dit moment), dus dat hou ik voor een andere keer, if you don't mind. Wel nog even dit: it's good to be back! Love Maaike