A little something about my job

Net thuis van een half dagje werken. HET voordeel van een 27-urencontract? De soms wel heel erg korte dagjes. Morgen sta ik zelfs maar vier uur op de werkvloer. Gelukkig voor mij woon ik maar tien minuutjes fietsen van mijn werk, maar ik begrijp de mensen die niet zo blij zijn om maar voor zo'n korte dag af te komen. Sommige mensen zijn zes uur weg om vier uur te werken. Dan lijkt een lange dag inderdaad iets meer appealing. Zelf heb ik dus geen enkel probleem met die paar luttele uurtjes. Het geeft me echt een vakantiejobgevoel. Of zo, ja, niet het gevoel van 'echt' werk. En dat is misschien net de reden waarom ik mijn werk nog altijd zo fantastisch vind als op de eerste dag. Misschien zelfs nog fantastischer, want nu sukkel ik niet meer met rare computerprogramma's en een heel kleine productkennis. Natuurlijk durf ik nog niet te zeggen dat ik al alles ken, integendeel, maar ik ken en kan wel al veel. Als daar dan nog eens wat extra taakjes bijkomen, kan dat alleen maar betekenen dat mensen me vertrouwen en denken dat ik mijn werk goed doe. Iets wat in het onderwijs bijna niet voorkomt. Daar doet ieder zijn ding (en liefst nog een beetje minder dan wat van je verwacht wordt) en dan gaat iedereen naar huis. Ik moet mezelf soms echt dwingen naar huis te gaan of ik zou bezig blijven. Ik claim nu niet dat ik geen enkel minder dagje heb, maar laat het ons erop houden dat mijn mindere dagen enorm verminderd zijn sinds ik niet meer in het onderwijs sta. And that's a good thing. Want 'werken om te leven, niet leven om te werken' mag dan misschien een heel erg juist levensmotto zijn, het neemt nog altijd niet weg dat werk een groot deel van je leven uitmaakt en dus best belangrijk is in iemands bestaan. Ik ben dus heel blij dat ik nu al, na twee jaar in de werkwereld gestaan te hebben, een job heb gevonden die mij zo ligt en waar ik zeker en vast in wil groeien. En naar de commentaren van de collega's te horen lijkt dat best in mijn mogelijkheden te liggen =).

Food and colleagues

Feestdagen are the best. Zomaar een extra dagje thuis midden in de week, heerlijk toch? Zeker als je die dag vol plant met leuke dingen. Mijn plannen van de dag? Eens even met de collega's een degustatiemenuutje gaan eten op kosten van t werk. Geef toe, er zijn minder fijne manieren om een boyfriendloze dag door te komen, right? Zo leer je de collega's eens op een andere manier kennen. Natuurlijk zijn die op het werk niet compleet anders, maar iedereen is toch wel wat losser en dat is dus fijn. Komt daar nog es bovenop dat je iedereen eens zonder uniform ziet (en je dus zelf ook geen uniform moet dragen) en je weet meteen hoe gelukkig iedereen was vandaag. We zijn best een fijne groep collega's: een fijne mix van verschillende leeftijden, maar toch best wel een jong team. Iedereen kan met iedereen overweg en collega's zijn echt zeker de helft van het werkplezier. Als het niet klikt met de collega's, doe je je job meteen veel minder graag. Believe you me, ik heb het ondervonden. Dus ja, al bij al een zeer geslaagde dag en wat moet een mens meer hebben?

Zomaar eens mijn leven op z'n kop

Mensen rondom mij beginnen weer te bloggen en natuurlijk doe ik, meeloper die ik ben, daar naarstig aan mee. Kuddementaliteit for the win! Mijn vorige bericht dateert alweer van tien (!) maand geleden en boy! is er veel veranderd sindsdien! Nee, ik ben niet opeens mama geworden (want dat kan in tien maanden tijd nu ik er zo over nadenk) en ik ben ook niet naar de andere kant van de wereld verhuisd. Toch was het voor het semi-autistische kind in mij best een hele boterham. Zoals gezegd heb ik de afgelopen twee jaar les gegeven. Daar heb ik voor gestudeerd en best wel voor afgezien. Als je zoveel moeite doet voor een studie mag je er dus ook van uitgaan dat ik dat lesgeven best leuk vond. En dat was ook zo. In een ideale wereld waar elke afgestudeerde leerkracht meteen kan beginnen in de school van zijn dromen en les kan geven aan de leerlingen van zijn dromen, in zo'n wereld was ik waarschijnlijk eeuwig en altijd leerkracht geweest. Nu is de echte wereld iets minder rooskleurig (surprise surprise!). Eerlijk? De momenten dat ik graag voor de klas stond, waren maar op 1 hand te tellen. Nu heb ik tien vingers en had ik die graag ALLEMAAL omhoog zien gaan bij de vraag hoe vaak ik gelukkig was voor de klas. Natuurlijk heb je de collega's die ervoor zorgen dat je je erdoor slaat, maar geef toe, het tienuurtje en de middagpauze zijn nu niet meteen een goede drijfveer om naar je werk te gaan. Dus heb ik, na nachten en nachten wakker liggen ofc, besloten om te veranderen van job. Zomaar. Die 'zomaar' maakte dat ik alles in een ander perspectief kon zien. Ja, het is mogelijk om zonder grote voorbereiding te stoppen met iets te doen dat je ongelukkig maakt en ja, het is mogelijk om zomaar ineens een stap te zetten die je leven compleet verandert. Hoe heerlijk is dat? Gewoon TE heerlijk, Maaike. Dankjewel. Dus ja, ik ben veranderd van job en ja, ik ben tienduizendmiljoentriljoen keer gelukkiger. En dat door één kleine beslissing. Hoe eenvoudig kan een leven zijn?