Tienduizendmiljoenmiljard keer leuker

Uiteraard gaat het weer de slechte kant op. Na dagenlang thuiszitten en nietsdoen beslis ik eindelijk mij weer in het blogleven te storten en niet veel later moet ik me in het werkende leven storten waardoor mijn blogleven ineenstort (gebruik het werkwoord 'storten' maar es zoveel in een zin =p). Natuurlijk ben ik er niet rouwig om, om dat werk. Uiteindelijk is doelloos door het huis dwalen niet echt een ambitieuze bezigheid en er een carrière van maken lijkt mij niet sociaal aanvaardbaar.Of course, als de wekker onnatuurlijk vroeg afgaat, zou je me wel eens (lees: altijd) binnensmonds horen vloeken en ook het treinen was een bezigheid die ik niet echt miste, maar dat alles weegt niet op tegen de andere kant van le job, de centjes, de voldoening (cliché!) en het sociaal kantje. Want believe you me, ik hou van onze kat, maar veel respons krijg je daar toch niet echt van terug. Ook het optutten vind ik fijn. Thuis ben je niets met een jurkje en een paar hakjes, maar op je werk zijn alle tierlantijntjes WEL op hun plaats EN krijg je er af en toe nog een complimentje bovenop. Toegegeven, de eerste week heb ik nog mijn toevlucht genomen tot de basic jeans met dito trui (t was te vroeg in de ochtend om mij er druk om te maken!), nu doe ik toch al wat meer moeite, met vandaag een heerlijk gestreepte lichte trui van Hollister (ik ben fan! Niet van alles en ik hou er niet van dat mensen volledig in Hollister gekleed zijn (ZEKER niet in die vreselijke joggingbroeken), maar af en toe een accentje moet kunnen), een zwarte blazer (een must in elke kleerkast), een lichtblauwe strakke jeans (nu ik die nog MAG dragen, binnen een jaar of vier, vijf is de strakke-jeans-periode definitief voorbij voor mij *sad*) en een paar enkellaarsjes. Misschien niet de doorsnee outfit voor een leerkracht, maar ik wil me echt niet als dertigjarige kleden terwijl ik er nog maar 24 ben. Donderdag is het dan tijd voor iets volwassener, ik haal es een jurkje uit mn kast (waar een mens toch niet allemaal naar uitkijkt...). Het werk zelf valt ook enorm mee. Dit is nu de tweede school waar ik sta en ik zal eerlijk zijn, ik zag er enorm tegenop om er te beginnen. Het is een school met overwegend meisjesrichtingen (Sociaal-Technische Wetenschappen, Voeding-Verzorging, die dingen) en laat dat nu net de richtingen zijn waar ik in mijn vorige school best wel wat problemen mee heb gehad. De nacht voor 'mijn eerste schooldag' (die dus gevoelig later lag dan de 'echte' eerste schooldag) heb ik dan ook niet geslapen (of toch veeeeeeel te weinig). Zorgen om de klassen (t gaan allemaal ettertjes zijn!), zorgen om de collega's (t gaan allemaal bitches zijn!), zorgen om de klaslokalen (zal k die wel vinden?), zorgen om de school (zal k die wel vinden??)... het lijstje werd met de seconde langer die nacht. Uiteraard was dat allemaal niet nodig; natuurlijk waren de collega's supervriendelijk, natuurlijk vielen de klassen enorm goed mee en natuurlijk vond ik de weg naar school en lokalen. Een nacht wakker liggen voor niets dus? Zou ik niet durven zeggen, ik ben tot de conclusie gekomen dat hoe meer ik me zorgen maak, hoe meer alles goed komt, dus t is mss niet goed voor mn hart, maar het zorgen maken zal dus nog gebeuren. En nu zit ik dus te mijmeren over de pro's en con's van een job terwijl onze kat op mijn schoot ligt te balanceren (hij wast zijn staart met zijn hoofd naar beneden en zijn kont naar boven...) en dit is mijn conclusie, een job hebben is tienduizendmiljoenmiljard keer leuker dan een eeuwige vakantie van nutteloos nietsdoen.

Het geluk zit soms in de grote dingen.

Uiteraard is het niet enkel en alleen poepoegeur en regenwolken (heb je m?) in mijn leven. Neem nu bijvoorbeeld euh... nu: ik zit te schrijven (wat ik graag doe gezien het feit dat ik een blog begonnen ben), er zit een fantastisch coole kat naast mij te slapen (yes, cats can be cool, ours is!), pizzadeeg ligt te rijzen in een kom om straks platgewalst te worden door een geïmproviseerde deegrol (ik twijfel nog tussen een fles wijn en een fles limonade...) en op de achtergrond speelt de fantastische superdupergoede nieuwe cd van Mumford & Sons (aanrader, mensen!). En de dag zelf was ook niet mis, een dagje shoppen met een vriendin (buit: een jeugdboek (my weakness), naalden voor mn naaimachine (hopelijk een weakness in wording, anders is het hele machien wel weggesmeten geld) en een weekendkrant (kon elke dag maar een weekendkrant voortbrengen...)). Het zonnetje scheen, de winkels hadden fantastisch leuke spulletjes en het geklets bleef maar komen, wat moet een mens meer hebben? Een job, hoor ik je denken? Well, dear reader, that has been taken care of! Ha! Drie dagen geleden zat ik nog te zeuren gelijk een klein kind en opeens krijg ik DE job van mijn dromen zomaar in de schoot geworpen! Vier kandidaten en meteen na mn gesprek wist ik al dat ik het kreeg! Ik! Ofwel ging het gesprek super, ofwel zogen de anderen (we gaan er uiteraard van uit dat ik fantastisch was, right?). Of hoe het geluk soms in de grote dingen zit.

Een lui(niet-zo)lekker leventje

Besluiteloosheid. Het is alsof ik me erin wentel en me afscherm van alles in de wereld, de leuke dingen, de niet-zo-leuke dingen, de misschien-leuke dingen... Als werkzoekende leerkracht is het leven lang niet zo mooi als mensen het voorstellen. Natuurlijk mag je, als je dat wil, een gat in de dag slapen en een gat in de nacht wakker zijn, god, als je zou willen, kan je je volledig ritme naar de zooi helpen en niemand die er iets op zou zeggen. En ja, je kan dagen aan een stuk gaan shoppen, voor de tv hangen, het internet onveilig maken, je met je hobby's bezighouden, kortom, je doet gewoon waar je zin in hebt. Zalig toch? Nee. Het. is. vreselijk. Je speurt de VDAB-site af of je leven ervan af hangt (wat in mijn geval zo is, want zo leven vind ik geen leven), je hebt duizend projectjes waar je je aan kan zetten, maar wat heeft het van nut? Morgen kan ik werk hebben en dan sta ik daar met een pas begonnen project dat nooit of te nimmer nog afraakt. Dus doe je niets. En geloof mij, van niets doen wordt een mens ongelukkig. Ik HEB al mijn twee maanden vakantie gehad, you know. Ik hoefde er echt niet nog es een extra maand bij. Of, god nee!, twee maand, laat staan drie maand (just shoot me now). Er is toch ander werk? hoor ik je vragen. Dat is er. But let's face it, heb ik drie jaar mijn kont afgewerkt (jeez, in t Engels klinkt die uitdrukking wel leuker, right?) in de meest afschuwelijke hogeschool van West-Vlaanderen om dan kleren te plooien of rekken aan te vullen (with all due respect voor de mensen die dit werk doen ofc!)? Want let's face it, daar zou ik uiteindelijk belanden, want voor alle andere deftige jobs heb je een deftig , corresponding, diploma nodig. Dus zit ik thuis, mij bezig te houden tot the boyfriend thuiskomt, zoals het een goede huisvrouw betaamt, alleen dan zonder de kinderen die nodig zijn om jezelf als huisvrouw te zien. Niet het meest vrolijke postje I have to admit, maar goed, zo ziet mijn leven er momenteel uit en ik haat het. Niet elk aspect ofc; het is heerlijk om het huis lekker netjes te hebben, heerlijk te koken (bijna) elke avond en samen vrij te hebben met the boyfriend midden in de week (DE lichtpuntjes in mn bestaan momenteel), maar drie vierde van de tijd zuigt t dus. Love Maaike

De eerste op de derde

Mijn derde... zo standvastig ben ik dat ik er al drie heb gehad. Het is zelfs niet eens zeker dat er geen vierde komt, maar laat ons toch hopen dat 'derde keer, goede keer' onze nieuwe vuistregel wordt. Een nieuwe blog dus! Welkom! Niet dat ik zeker weet dat je er bent of zo, maar goed, zelfs al is er niemand, ik heb deze blog eigenlijk enkel en alleen opgestart uit puur egoïstische beweegredenen; om mezelf te entertainen. Ik hou ervan een blog te lezen, maar ik heb ontdekt dat een blog schrijven NOG leuker is. Wie houdt er nu niet van zichzelf even als middelpunt van het universum te zien? Ik dus wel, vandaar dus een blog over... mezelf. Uiteraard zal ik niet ALLEEN over mezelf schrijven, dat zou haast betekenen dat ik alleen op de wereld ben en dat is niet het geval. Gelukkig! Momenteel heb ik niet echt zin in een volledige voorstelling van yours truly (te lang, te saai, te deprimerend op dit moment), dus dat hou ik voor een andere keer, if you don't mind. Wel nog even dit: it's good to be back! Love Maaike